لقاح آزمایشگاهی (IVF یا آیویاف) یکی از رایجترین درمانهای ناباروری است. «In vitro» یعنی «در شیشه»: تخمک و اسپرم در آزمایشگاه کنار هم قرار میگیرند و جنینی که تشکیل میشود به رحم منتقل میشود. شناخت هر مرحله میتواند روند درمان را کمتر سنگین کند.
مرحلهٔ ۱: ارزیابی و برنامهریزی
درمان با مشاوره و ارزیابی باروری آغاز میشود. متخصص سوابق پزشکی و نتایج آزمایشهای شما را بررسی میکند و توضیح میدهد آیا آیویاف گزینهٔ مناسبی است و در این صورت کدام پروتکل ممکن است برایتان مناسب باشد.
مرحلهٔ ۲: تحریک تخمدان
با داروهای هورمونی، تخمدانها تحریک میشوند تا چند فولیکول رشد کند که هر کدام ممکن است یک تخمک داشته باشد. این مرحله معمولاً ۱۰ تا ۱۴ روز طول میکشد. در این مدت سونوگرافیهای منظم و گاهی آزمایش خون انجام میشود تا تیم درمان در صورت نیاز دوز دارو را تنظیم کند.
مرحلهٔ ۳: برداشت تخمک
وقتی فولیکولها آماده شدند، یک آمپول محرک تخمکها را برای برداشت آماده میکند. حدود ۳۶ ساعت بعد، تخمکها طی یک عمل کوتاه، معمولاً با آرامبخش، برداشته میشوند. بیشتر افراد همان روز به خانه برمیگردند.
مرحلهٔ ۴: لقاح در آزمایشگاه
در روز برداشت، تخمکها با اسپرم ترکیب میشوند. در برخی موارد از روشی به نام ICSI (میکرواینجکشن) استفاده میشود که در آن یک اسپرم مستقیماً به داخل هر تخمک بالغ تزریق میشود. سپس جنینشناسان رشد جنینها را در روزهای بعد زیر نظر میگیرند.
مرحلهٔ ۵: انتقال جنین
جنین انتخابشده با یک کاتتر باریک به رحم منتقل میشود. این کار معمولاً سریع است و به بیهوشی نیاز ندارد. جنینهای مناسب باقیمانده ممکن است برای استفاده در آینده فریز شوند.
مرحلهٔ ۶: انتظار دوهفتهای و پیگیری
حدود دو هفته پس از انتقال، تست بارداری نشان میدهد درمان موفق بوده یا نه. نتیجه هر چه باشد، تیم درمان دربارهٔ قدمهای بعدی با شما صحبت میکند.
مسیر آیویاف هر کس با دیگری فرق دارد. برنامهٔ درمان شما باید بهروشنی توضیح داده شود و با شرایطتان هماهنگ باشد.
سؤالهایی که دربارهٔ آیویاف بپرسید
- چه پروتکلی را برای من پیشنهاد میکنید و چرا؟
- چند جلسهٔ پیگیری باید انتظار داشته باشم؟
- عوارض و خطرهای احتمالی چیست؟
- اگر دورهٔ اول موفق نباشد، چه چیزی را تغییر میدهیم؟
این مقاله فقط برای اطلاعرسانی عمومی است و جایگزین توصیهٔ پزشکی فردی نیست. لطفاً دربارهٔ شرایط خود با متخصصتان صحبت کنید.